گاهی انسان می نویسد نه برای آنکه ساده لوحانه چهره ارباب مكتب و مصطبه بگيرد يا جاهلانه به ستايش كلك پر طمطراق خود دلخوش كند ،مي نويسد چون نمی تواند ننویسد و در اين ثانيه هاي هذيان و درد است كه انسان ،زائویی را می ماند که قلم را به قابله گی می خواند تا مگر دردش آرام گيرد .اين وبلاگ، آيينه ي بخشي از حرف هايي است كه بر خلاف ديگر حرف هايم ،در رحم ذهن آشفته ام سقط نشده اند.
