زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم
گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم
چونک من از دست شدم در ره من شیشه منه
ور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شکنم

سالها پيش از اين بود
صبح خميازه آلود بهار
يا ظهرتف ديده يك تابستان
آن دم سرنوشت كه پلك هايم به هم آغوشي هم رفتند
و سرانگشتانم ،كرخت و خسته از يكديگر گريختند
اين ساليان خمار و خواب آلود
و اين هزاره هاي تو درتو ، چگونه گذشت؟...

عید آمدو ما خانه ی خود را نتکاندیم

گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز

از بی دلی او را ز در خانه براندیم

قیصر امین پورشاعر سطرهاي سپيد هم امروز صبح رفت .همانكه نام ديگرش، درد بود  وبه قول خودش  همیشه  درد استخوان سوز «بودن »را حس مي كرد .قيصر رها شدو نشان داد كه هميشه زودتر از آنچه فكر كني فرا مي رسد .يك خسته عاصي ديگر از اين دنيا رفت تا از او جز خاطره اي و شعرهايي كه حد فاصل ثانيه هاي تنگ و نفسگير و احساسات ناب هستند باقي نماند و نام و يادش را هميشه جاودان كنند.

نیم شب بود که پرواز کردم
تو خواب بودی
و چشمانت در گوی بلورین رویاهای دور
به ابهت دیدنی هایی که آزردگی نمی زاد
 خیره بود
من اما ،شرنگ تلخ بیداری را
چونان سرمه فاسد شده به چشمان کم سوی خود می کشیدم....

عصر پاییز است
و چشمانم به طواف آفتاب بی رمقی است
که بر شوکت تابستانی خویش
خون می گرید...

امروز پاییز است
و آسمان گریست
و من در خلوت خیس او
راز این فصل را دانستم...